Szkoda na osobie polega na uszkodzeniu ciała, wywołaniu rozstroju zdrowia, pozbawieniu życia wskutek wypadku i naruszeniu innych dóbr osobistych człowieka. Uszkodzenie ciała występuje wówczas, gdy naruszona została integralność fizyczna organizmu człowieka np. złamanie ręki, skręcenie kręgosłupa, ale także samo naruszenie powłoki cielesnej, narządów wewnętrznych.

Wywołanie rozstroju zdrowia polega na zakłóceniu funkcjonowania organizmu ludzkiego bez widocznego uszkodzenia organów np. nerwica, choroba psychiczna.

Najczęściej szkoda na osobie wywołana jest czynem niedozwolonym (np. spowodowaniem wypadku samochodowego, wypadku rowerowego, potrąceniem pieszego, pogryzieniem przez zwierzę, wypadek przy pracy). Przyczyną urazu może być także wypadek na nierównym lub śliskim chodniku, schodach, źle zabezpieczone prace na drodze lub chodniku czy rozlana ciecz na podłodze sklepu.

Uprawnionym do odszkodowania jest wyłącznie osoba Poszkodowana, która doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na skutek zdarzenia, za które odpowiedzialność ponosi inna osoba. Zatem Poszkodowany, a nie inne osoby (rodzice), które pokryły koszty leczenia są uprawnieni do żądania pokrycia wszelkich szkód na osobie i zwrotu poniesionych wydatków od bezpośredniego sprawcy szkody lub zakładu ubezpieczeń, gdy sprawca objęty jest ubezpieczeniem w zakresie odpowiedzialności cywilnej.

W sytuacji, gdy sprawca wypadku komunikacyjnego nie miał wykupionej polisy ubezpieczeniowej lub sprawcy nie udało się ustalić, a szkoda została wyrządzona w okolicznościach uzasadniających odpowiedzialność cywilną posiadacza pojazdu, wówczas zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

Odszkodowanie z OC jest tzw. odszkodowaniem pełnym tzn., że jego wysokość powinna odpowiadać rozmiarom szkody w mieniu lub szkody na osobie. Odszkodowanie i zadośćuczynienie z OC powinny całkowicie wyrównywać ubytek w majątku Poszkodowanego oraz w całości kompensować doznaną krzywdę. Katalog świadczeń przysługujących Poszkodowanemu w następstwie szkody osobowej  jest szeroki i dotyczy wszelkich wydatków rzeczywiście poniesionych (co do zasady udokumentowanych).

Obowiązujące przepisy nie zawierają enumeratywnego wyliczenia kosztów, w szczególności zaliczamy do nich:

  • koszty leczenia i rehabilitacji (zakup leków, specjalnego odżywiania, środków medycznych i ortopedycznych, zabiegów rehabilitacyjnych, prywatnych konsultacji i zabiegów, w sytuacji długotrwałego oczekiwania na świadczenie w ramach NFZ, zwrotu za dojazdy do lekarzy, ośrodków i szpitali nie tylko poszkodowanego lecz jego rodziny, która mu pomagała i odwiedzała w szpitalu),
  • zwrot utraconych dochodów za czas niezdolności do pracy, które poszkodowany mógłby uzyskać, gdyby nie zaistniała szkoda, koszty przyuczenia do nowego zawodu (np. opłaty za kursy, szkolenia, dojazdy na szkolenia),
  • kosztów specjalnej opieki i pielęgnacji przez osobę trzecią, także gdy opieka świadczona jest bezpłatnie przez członka rodziny,
  • zwrot kosztów przystosowania pomieszczeń na potrzeby osoby poszkodowanej (np. montaż prysznica zamiast wanny), bądź zakupu samochodu, jeśli jest on konieczny do kontynuowania pracy wykonywanej przed wypadkiem i normalnego życia,
  • renty dla poszkodowanego z tytułu  trwałej utraty zdolności do pracy zarobkowej, bądź renty z tytułu zwiększonych potrzeb lub też renty z tytułu utraconych widoków na przyszłość.

Ponadto Poszkodowanemu przysługuje roszczenie o zadośćuczynienie za ból, cierpienia fizyczne i psychiczne będące następstwem uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Jak powszechnie wiadomo szkoda niemajątkowa za doznaną krzywdę jest trudna do przeliczenia na wartość pieniężną. Zadośćuczynienie powinno być odpowiednie, co oznacza, że  jego wysokość winna pozwalać na zatarcie lub co najmniej złagodzenie poczucia krzywdy. Winna uwzględniać nie tylko wysokość trwałego procentowego uszczerbku na zdrowiu, lecz także rodzaj i czas cierpienia, okres rehabilitacji, nieodwracalność następstw, prognozy na przyszłość, wiek Poszkodowanego.

Jednym ze sposobów ustalania sumy zadośćuczynienia jest odniesienie wysokości zadośćuczynienia do rozmiaru trwałego uszczerbku na zdrowiu. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów 1% trwałego uszczerbku na zdrowiu odpowiada zadośćuczynieniu w wysokości ok. 2.000 zł. Jednak w konkretnej sprawie kwota ta może odbiegać od prostego iloczynu wysokości uszczerbku i kwoty za 1% uszczerbku.

Warto zaznaczyć, że przeszkodą w dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych nie może być niezakończone postępowanie karne, nawet w sytuacji, gdy okoliczności zdarzenia nie są do końca jasne, ponieważ ubezpieczyciel ma obowiązek samodzielnie ustalić okoliczności i przyczyny wypadku. Poszkodowany nie musi także czekać na zakończenie leczenia, by otrzymać odszkodowanie. Zaś okoliczności wyłączające odpowiedzialność i odmowę decyzji musi udowodnić ubezpieczyciel.

Z reguły zakłady ubezpieczeń zaniżają ustalany w toku likwidacji szkody trwały uszczerbek na zdrowiu, nie wypłacają pełnych odszkodowań, przedłużają terminy, bądź odmawiają wypłaty.

Szkody na osobie są skomplikowane, a wachlarz roszczeń różnorodny, jestem gotowa pomóc Ci w uzyskaniu pełnego odszkodowania w sytuacjach, w których poniosłeś szkodę na osobie. Jeśli nie Jesteś pewien, czy w Twojej sprawie można uzyskać odszkodowanie za konkretny wypadek lub zdarzenie, nie wiesz jakich roszczeń możesz dochodzić, to zapraszam do kontaktu ze mną!